Aktualności

Wizytacja biskupa

W poniedziałek 20 maja i we wtorek 21 maja przeżywać będziemy wizytację biskupią. Z tej okazji biskup Waldemar kieruje do nas okolicznościowy, krótki list:

Drodzy Parafianie!
Na kilka dni przed spotkaniem w Waszej parafii z okazji wizytacji kanonicznej w dekanacie Opole-Szczepanowice przesyłam Wam słowa pasterskiego pozdrowienia i serdeczną prośbę o modlitwę, by łaska Boża wspierająca ludzkie wysiłki pozwoliła nam dobrze przeżyć ten czas. Chcę go wykorzystać na wspólne z Wami trwanie na modlitwie przed Panem, słuchanie słowa Bożego i dzielenie się nim oraz na budzenie odpowiedzialność za wspólnotę Kościoła. Osobiście bardzo cieszę się z perspektywy wypełnienia pośród Was jednego z istotnych pasterskich zadań biskupa. Słowo «wizytacja» budzi czasem skojarzenia negatywne i niesłusznie sugeruje wyłącznie wymiar kontrolny i oceniający przybycia biskupa do parafii. Zrealizowali go już w minionych tygodniach moi kurialni współpracownicy. Wnioskami z tej kontroli podzielę się z Waszym Duszpasterzem i z Parafialną Radą Duszpasterską, ale zleconą mi przez Kościół wizytę w Waszej parafii chciałbym potraktować niemal wyłącznie jako czynność apostolską, którą opisuje św. Jan Paweł II w jednym z dokumentów Kościoła o wymownym tytule: «Pasterze owczarni». Czytamy w nim, że «w takich chwilach biskup najbardziej zbliża się do swojego ludu w sprawowaniu posługi słowa, uświęcania i pasterskiego przewodzenia, wchodząc w bardziej bezpośredni kontakt z niepokojami i troskami, radościami i oczekiwaniami ludzi, mogąc ofiarować każdemu słowo nadziei. (…) Przeprowadzona w ten sposób wizyta pasterska objawia się w swojej prawdziwej istocie, czyli jako znak obecności Pana, który odwiedza swój lud, przynosząc mu pokój». 

Licząc na takie właśnie przeżycie zbliżającego się spotkania w Waszej parafii z serca Wam błogosławię i gorąco zachęcam, byście w najbliższych dniach, pośród licznych starań o dobro i zabiegania o godne życie, zechcieli ofiarować Panu Bogu i Kościołowi szczególny dar swojego czasu, modlitwy i otwartego na Boże natchnienia serca. Wierzę, że – zachęceni realizowanym w Kościele w Polsce programem duszpasterskim – będziemy mogli razem, wierni świeccy, kapłani i biskup, zwłaszcza przez wspólnie celebrowaną Eucharystię, sakrament chorych oraz nabożeństwa «uczestniczyć we wspólnocie Kościoła», doświadczyć go jako bratersko-siostrzanej wspólnoty i umocnić się wzajemnie w dziele jego ciągłego budowania.

 

 

Program wizytacji:

Poniedziałek, 20 maja 2024 roku

18.00  Msza święta dla wszystkich parafian pod przewodnictwem biskupa Waldemara

19.30  Spotkanie z Parafialną Radą Duszpasterską i Parafialną Radą Ekonomiczną

  

Wtorek, 21 maja 2024 roku

9.00  Nabożeństwo dla seniorów z namaszczeniem chorych i błogosławieństwem lourdzkim, spotkanie z chorymi w salce

11.15  Wizyta w Domu Opieki Sióstr Kamilianek

12.00  Wizyta w kancelarii, rozmowa z duszpasterzem, obiad, przerwa

16.30  Spotkanie z lektorami, ministrantami, kandydatami i mariankami

17.00  Spotkanie z kandydatami do bierzmowania (kl. VI i VII)

Odezwa Biskupa Opolskiego w związku z święceniami kapłańskimi

Odezwa Biskupa Opolskiego

w związku z tegorocznymi święceniami kapłańskimi

 

Drodzy Diecezjanie

Dziś w liturgii słowa uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego wybrzmiewa nakaz misyjny Chrystusa: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!”. W szczególny sposób zobowiązani są do jego realizacji, jak u początku Apostołowie, tak przez kolejne wieki pasterze Kościoła. W naszej diecezji już w najbliższą sobotę 18 maja br., w wigilię Zesłania Ducha Świętego, to zadanie podejmie trzech diakonów, alumnów Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Opolu i absolwentów Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. Przez nałożenie rąk i modlitwę konsekracyjną święcenia prezbiteratu przyjmą:

Diakon Tomasz Rafał ŁABYS z parafii św. Andrzeja w Kamienniku,

Diakon Romuald Mawakina Tchilabalo MOZOU [czytaj: Małakina Czilabalo Mozu] z parafii św. Franciszka Ksawerego w Sotouboua [czytaj: Sotubua] w Togo,

Diakon Rafał Krzysztof WOSZEK z parafii Nawiedzenia NMP w Polskiej Nowej Wsi.

Na liturgię ich święceń zapraszam serdecznie do kościoła seminaryjno-akademickiego w Opolu wszystkich diecezjan, a zwłaszcza najbliższą rodzinę diakonów, wiernych z ich rodzinnych parafii oraz całe prezbiterium Kościoła opolskiego. Święceń prezbiteratu w tym roku udzieli szczególny gość: biskup Célestin-Marie Gaoua [czytaj: Selestę-Mari Gała] z diecezji Sokodé w Togo, z której pochodzi diakon Romuald. Od kilkudziesięciu lat funkcjonuje bowiem partnerstwo pomiędzy Diecezją Opolską a Diecezją Sokodé, w której posługują nasi misjonarze. Po raz pierwszy kleryk pochodzący z tej diecezji ukończył studia na wydziale teologicznym w Opolu i odbył formację w naszym seminarium. Wcześniej biskupi z diecezji Sokodé udzielali już dwukrotnie święceń prezbiteratu w Opolu: w 1980 i w 1995 roku.

Przyjmując święcenia prezbiteratu, zaaprobowani przez Kościół diakoni zobowiązują się m.in. do codziennego wypraszania Bożego miłosierdzia dla powierzonego im ludu. Chodzi o nieustanną modlitwę wstawienniczą, która należy do podstawowych zadań każdego kapłana. Tym bardziej we współczesnym świecie kapłan potrzebuje być przede wszystkim człowiekiem modlitwy. Bez niej trudno mu będzie oprzeć się pokusie aktywizmu, a wielorakie jego wysiłki – realizowane nawet z wielkim zaangażowaniem – mogą się okazać jałowe i bezowocne. Tylko bowiem w zjednoczeniu z Chrystusem kapłan może skutecznie kontynuować Jego zbawczą misję, głosząc Ewangelię, realizując dzieło uświęcenia i przewodzenia ludowi Bożemu.

Oczywiście codziennej modlitwy potrzebujemy wszyscy, ponieważ jest oddechem i życiem naszej wiary. Tak o tym mówił św. Jan Paweł II w Kalwarii Zebrzydowskiej 7 czerwca 1979 r. podczas I Pielgrzymki do Ojczyzny: „Trzeba się zawsze modlić, a nigdy nie ustawać (por. Łk 18,1), powiedział Pan Jezus. Módlcie się i kształtujcie poprzez modlitwę swoje życie. «Nie samym chlebem żyje człowiek» (Mt 4,4) i nie samą doczesnością, i nie tylko poprzez zaspakajanie doczesnych – materialnych potrzeb, ambicji, pożądań […], ale wszelkim słowem, które pochodzi z ust Bożych». Jeśli mamy żyć tym słowem, słowem Bożym, trzeba «nie ustawać w modlitwie!» Może to być nawet modlitwa bez słów. Niech z tego miejsca do Wszystkich, […] przemówi proste i zasadnicze papieskie wezwanie do modlitwy. A jest to wezwanie najważniejsze. Najistotniejsze orędzie!”.

W liście zapowiadającym Jubileusz Roku 2025 papież Franciszek przypomina, że modlitwa pozwala wyrazić Bogu to, co jest ukryte w głębi ludzkiego serca i jest „główną drogą do świętości”. Stąd nie może zabraknąć naszego rozmodlenia w aktualnym czasie poprzedzającym Jubileusz. To warunek owocnego przeżycia Roku Świętego, który ma nam pomóc w odnowieniu przymierza z Bogiem i rozpaleniu płomienia chrześcijańskiej nadziei w dzisiejszym świecie. Papież mówi wręcz o intensywnym czasie wielkiej „symfonii” modlitwy, w którym powinniśmy odnowić swoje pragnienie znajdowania się w obecności Pana, słuchania Go i adorowania, a z Modlitwy Pańskiej „Ojcze nasz” uczynić program życia.

Drodzy Diecezjanie, zwracam się więc do Was z gorącym apelem: Podejmijmy to papieskie wezwanie i niech modlitwa osobista i wspólnotowa przepełnia naszą codzienność. Niech wdzięczność Bogu za wielkie dary Jego miłości stale wyrażają nasze usta i całe nasze życie. Dniem wspólnej modlitwy w naszych domach niech będzie każda niedziela.

Teraz w miesiącu maju i za chwilę w czerwcu mamy szczególną okazję do zintensyfikowania naszego życia modlitwy. Wystarczy nabożny udział (najlepiej razem z dziećmi) w nabożeństwach majowych i czerwcowych. Szczególnie proszę Was o zanoszenie gorliwej modlitwy o powołania kapłańskie, zakonne, misyjne, a także do sakramentalnego małżeństwa. Niestety, nasza młodzież dość powszechnie zaniedbuje dziś rozeznawanie woli Bożej na drogę życia. Wielu młodych lekceważy sakrament małżeństwa, a przecież nie jest on ciężarem, lecz wielkim umocnieniem oblubieńczej miłości ludzi poprzez zanurzenie jej w doskonałej miłości Boga. Ponadto, w naszym seminarium mamy zaledwie 19 alumnów dla dwóch diecezji (gliwickiej i opolskiej). To oznacza konieczność upraszania powołań także do wielorakich form posługi w Kościele. Dlatego po raz kolejny proszę Was, aby w naszych parafiach, domach zakonnych, wspólnotach modlitewnych, ale również w naszych rodzinach i osobiście nie ustawać w modlitwie o nowe powołania do służby Bożej.

Warto też zwrócić uwagę na zapomniany głęboki sens nabożeństwa majowego. Otóż, w modlitwie, którą kierujemy do Boga po Litanii Loretańskiej, prosimy: „dozwól nam, sługom swoim, cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała, a za przyczyną Najświętszej Maryi, zawsze Dziewicy, racz nas uwolnić od doczesnych utrapień i obdarzyć wieczną radością”. To oznacza, że nabożeństwa majowe są piękną modlitwą błagalną o zdrowie duszy i ciała, o wyzwolenie od wszelkim utrapień ziemskiego życia, których dziś tak wiele, i o łaskę życia wiecznego. Wystarczy to sobie uświadomić, a już wiadomo dlaczego powinno nam zależeć na uczestniczeniu w nich.

Przyłączmy się też do odmawianej od minionego piątku nowenny do Ducha Świętego. Trzeba nam wołać w wielkiej wspólnocie modlitwy: Przyjdź, Duchu Święty, napełnij serca nasze Twą Miłością i odnów oblicze ziemi. Wszystkich duszpasterzy proszę o sprawowanie w parafiach liturgii Wigilii Zesłania Ducha Świętego. To istotny moment w podjętej przez Kościół w Polsce Wielkiej Nowenny przed Jubileuszem 2000-lecia Odkupienia w 2033 roku. Niech ta liturgia i niedzielna Eucharystia będzie czasem wspólnego przywoływania mocy i światła Ducha Świętego. Podejmujmy też nasze diecezjalne dzieło ku odnowie Kościoła, życia rodzinnego i społecznego. Jego zamysł został przeze mnie przedstawiony w nagranych filmikach (Pokora i Dobry przykład), dostępnych m.in. na stronie internetowej naszej diecezji.

Do duszpasterzy zwracam się też z prośbą, aby 26 maja br. razem z wiernymi podjąć inicjatywę papieża Franciszka. Mam na myśli zorganizowanie pierwszego obchodu Światowych Dni Dziecka, które papież proponuje przeżyć w nawiązaniu do słów Chrystusa: „Oto czynię wszystko nowe” (Ap 21,5). Niech to będzie Dzień Matki i Dziecka w łączności z papieżem. Do południa proszę o celebrację Mszy św. w intencji dzieci i rodziców, a po wspólnym popołudniowym nabożeństwie majowym byłoby dobrze razem się spotkać w wymyślonej formule wspólnej zabawy. Natomiast w Uroczystość Bożego Ciała, 30 maja br., zapraszam wszystkich na „Koncert Uwielbienia”. Przypomnę, że stanowi on szczególną formą modlitwy za młode pokolenie, a od tego roku będzie miał nieco inną formułę: nie zaplanowano jednego centralnego wydarzenia, lecz odbędzie się on w kilku wybranych kościołach naszej diecezji, o czym jeszcze będziemy informować.

Korzystając z okazji, zapraszam również wszystkich Mężczyzn i Młodzieńców na ich tradycyjną pielgrzymkę stanową na Górę Świętej Anny. Tegoroczne obchody rozpoczną się w sobotę wieczorem, 29 czerwca o godz. 18.30. Uroczysta Msza św. będzie sprawowana w niedzielę o godz. 10.00 z udziałem biskupów diecezji opolskiej.

Niech naszą codzienność przenika ufna modlitwa do Boga, a Duch Święty niech nas wspiera w dziele odnowy duchowej. Wszystkim udzielam pasterskiego błogosławieństwa.

 

Wasz Biskup

† Andrzej Czaja

 

Opole, 8 maja 2024 r.

List Biskupa Opolskiego na Wielki Post 2024

LIST BISKUPA OPOLSKIEGO NA WIELKI POST 2024

Ku odnowie przymierza z Bogiem i relacji między nami

 

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!

Liturgia I Niedzieli Wielkiego Postu odnosi nas do dni Noego, kiedy budowana była arka. Wówczas – czytamy w Księdze Rodzaju – ziemia popsuła się w oczach Bożych, wielka była niegodziwość ludzi na ziemi, pełna wykroczeń przeciwko Bogu (por. 5,5.11). Uratowanych zostało zaledwie osiem dusz, Noe i jego rodzina.

Aktualna sytuacja w świecie coraz bardziej przypomina ów stan odwrócenia się rodzaju ludzkiego od Boga. Nasze położenie, dzięki Bogu, jest jednak bez porównania lepsze. Przede wszystkim od czasu Paschy Chrystusa stale budowana jest Arka Nowego Przymierza, czyli Kościół – Chrystusowa łódź ocalenia dla wszystkich ludzi dobrej woli. Dzięki Jego zmartwychwstaniu – wyjaśnia św. Piotr – Bóg poprzez chrzest ratuje nas z wszelkiego brudu grzechu i daje udział w wieczystym przymierzu z Bogiem. Zbawienie, życie z Bogiem na wieki, jest obiecane każdemu, kto przyjąwszy chrzest, wierzy w Chrystusa i Jego Ewangelię. Nie możemy się więc lękać zgubnego wpływu niebezpiecznych fal świata ani ulegać zniechęceniu czy przygnębieniu z powodu naszych grzechów i słabości, jakby już nic nie dało się zrobić ani w zakresie odnowy świata, Kościoła, ani przemiany własnego życia. Pan jest stale z nami w łodzi Kościoła i ogarnia swoją miłością. Trzeba Mu jednak bardziej zaufać i realizować Jego wolę, podejmując stale wezwanie: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”.

1. Konieczność odnowy naszego bycia chrześcijaninem

Od dłuższego czasu z coraz większym niepokojem spoglądamy na to, co dzieje się wokół nas i czego doświadczamy w naszym społeczeństwie, w Kościele, w relacjach między nami. Historia życia na ziemi, już ta przed potopem, pokazuje, że uleganie złu, lekceważenie Bożego prawa i sumienia pociąga za sobą gorzkie następstwa, m.in. toczące się obecnie wojny, liczne konflikty zbrojne i wielorakie formy deptania godności i praw człowieka. Czas więc najwyższy nazwać zło po imieniu, uznać przed Panem nasze winy i podjąć trud przemiany świata, życia rodzinnego, kościelnego i społecznego oraz osobistego.

Trzeba, abyśmy jako wyznawcy Chrystusa, obudzili w sobie wyjątkową odpowiedzialność za podjęcie tego dzieła, ponieważ jesteśmy wezwani i usposobieni do zaprowadzania Królestwa Bożego w świecie, o czym przypomina nam hasło tegorocznego programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce: Uczestniczę we wspólnocie Kościoła. Chodzi o to, że nasz udział w Boskim życiu od dnia chrztu domaga się od nas nie tylko okazywania wdzięczności Bogu, lecz także wiernego trwania w przymierzu z Nim przez angażowanie się w życie i misję Kościoła. Pan Jezus wyraźnie wezwał nas do tego, byśmy się wzajemnie miłowali i stanowili jedno (por. J 15,12-17; 17,21), i byśmy szli na krańce ziemi i głosili naukę o Królestwie Bożym (por. Mt 28, 19; Mk 16, 15). Dlatego papież Franciszek ciągle nas wzywa do wzięcia odpowiedzialności za dziś i jutro Kościoła i świata, apeluje o odnowę wspólnotowego życia między nami, budzenie ducha misyjnego w sercach i krzewienie powszechnego braterstwa.

Pierwsi chrześcijanie, świadomi powagi Jezusowego nakazu misyjnego, mimo krwawych prześladowań, bez lęku i obaw, z wielką mocą przekonywania, zwiastowali Ewangelię. Skutkiem był rozwój wspólnoty Kościoła i kulturowa odnowa świata. To jakże ważna lekcja z historii Kościoła. Dlatego trzeba ciągle realizować dzieło ewangelizacyjne w świecie. Oczywiście, musimy się liczyć z wieloma kłopotami, nawet z wyszydzaniem czy szykanami. Znaleźliśmy się bowiem na powrót w świecie, w którym dominuje kultura obca chrześcijaństwu, w którym wielu wyznawców Chrystusa gubi się, upada i zatraca. Stąd bardzo potrzeba zaangażowania misyjnego każdego z nas. Jesteśmy to winni szczególnie młodemu pokoleniu. Mam na myśli formowanie wiary w sercach dzieci i młodzieży. Trzeba mocno wziąć sobie do serca słowa św. Pawła: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii” (1 Kor 9,16). Naszym pierwszym zadaniem jest wierność Jezusowi i otwieranie na Niego tych, którzy żyją wokół nas. Nie szukajmy więc usprawiedliwienia w napotykanych trudnościach. Lekceważenie powagi sytuacji, ociężałość, zniechęcenie, które znamionowały zachowanie uczniów Pańskich w Ogrodzie Oliwnym, doprowadziły ich do opuszczenia Jezusa. Tymczasem wyłącznie On jest naszym ratunkiem i ocaleniem. A jest z nami stale! Nie ma się więc czego obawiać, bo nie jesteśmy zdani tylko na ludzkie siły. Dysponujemy mocą Bożego słowa i Ducha Świętego. Jest nam gwarantowane zwycięstwo, ponieważ Ewangelia ma swoją moc przemiany i duchowego rozwoju. Doświadczamy tego na różne sposoby. Trzeba jednak głosić Jezusa, mówić o Nim z radością!

Rzecz jasna, nie możemy poprzestać na samym zwiastowaniu Ewangelii. Trzeba też stawać w jej obronie, wyrażając ewangelicznie swój sprzeciw wobec tego, co nie jest z nią zgodne. Nade wszystko jednak świadectwo życia Ewangelią od samego początku najbardziej przekonuje do pójścia za Jezusem. W Liście do Diogneta z II wieku czytamy: „Chrześcijanie […] stosują się do miejscowych zwyczajów w ubraniu, jedzeniu, sposobie życia, a swoim postępowaniem uzewnętrzniają owe przedziwne prawa, jakimi się rządzą. […] Żenią się jak wszyscy i mają dzieci, lecz nie porzucają nowo narodzonych. Wszyscy dzielą jeden stół, lecz nie jedno łoże. Są w ciele, lecz nie żyją według ciała. […] Są ubodzy, a wzbogacają wielu. Ubliżają im, a oni błogosławią. Obrażają ich, a oni okazują wszystkim szacunek”. Postępując w ten sposób, będziemy też dziś impulsem i światłem ku odnowie ludzkiego życia na ziemi.

2. Droga wiedzie przez zaangażowanie we wspólnotę Kościoła

Św. Łukasz tak charakteryzuje pierwotną wspólnotę Kościoła: „Uczniowie trwali w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. […] Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra, i rozdzielali je każdemu według potrzeb. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach spożywali posiłek w radości i prostocie serca. Wielbili Boga a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia. […] jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących” (Dz 2, 42-47; 4, 32).

Prosta analiza opisu pozwala stwierdzić, że wspólnotowy sposób życia i funkcjonowania wczesnego Kościoła znamionuje: udział wszystkich w tym, co święte (przez życie słowem Bożym, gromadzenie się na Eucharystii i na modlitwie), braterstwo wszystkich oparte na miłości wzajemnej oraz zaangażowanie wszystkich w misję zbawczą. Dlatego wszyscy bez wyjątku (wierni świeccy, osoby konsekrowane i kapłani) musimy się zmobilizować do takiego urzeczywistniania naszego Kościoła, aby w wymiarze diecezjalnym i parafialnym stawał się coraz bardziej wspólnotą uświęcenia, braterstwa, wspólnotą otwartą i służebną. Czas Wielkiego Postu może nam bardzo pomóc w rozpoczęciu dzieła, a konkretne kroki do podjęcia określa Pan Jezus w 18 rozdziale Ewangelii św. Mateusza.

Mówi najpierw o potrzebie dziecięcej prostoty i otwartości w naszym życiu. Daje nam do zrozumienia, że bez wewnętrznej odmiany, uniżenia i stania się jak dziecko nie ma możliwości udziału w królestwie niebieskim, którego Kościół jest zaczątkiem. Pokorę i otwartość uznaje za podstawę duchowego rozwoju i pozytywnego wkładu we wspólnotowe życie.

Jezus bardzo mocno mówi o konieczności wystrzegania się zgorszenia: „biada człowiekowi, przez którego dokonuje się zgorszenie” (Mt 18,7). Pośrednio apeluje o świadectwo życia po Bożemu, które jest zasadniczym budulcem wspólnoty wiary. Chodzi o dawanie dobrego przykładu, świadectwa życia Ewangelią, aby motywować i pociągać do Bożego życia.

Kiedy Jezus woła: „Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych”, wzywa do troski o tych, którym z różnych powodów źle się dzieje. Chodzi o ubogich w najszerszym tego słowa znaczeniu, o bezdomnych, biednych, uchodźców, uzależnionych, różnorako wykluczonych społecznie, skrzywdzonych i zagubionych. Wszyscy są nam zadani, ponieważ jest wolą Ojca naszego w niebie, aby żaden z nich nie zginął (por. Mt 18,14).

„Gdy zaś brat twój zgrzeszy przeciw tobie – poucza Jezus – idź i upomnij go w cztery oczy” (Mt 18,15). Następnie wskazuje dwa dalsze kroki braterskiego upomnienia: w obecności świadków i w formie przekazania sprawy duszpasterzowi. Chodzi o bardzo ważne postępowanie w parafii czy w diecezji, stanowiące reakcję na zło, by się dalej nie rozwijało, a równocześnie o postępowanie wychowawcze, które wymaga odwagi i troski o upadłego.

W katalogu pouczeń jest też ważny komunikat Jezusa dotyczący modlitwy wspólnej. Gdy gromadzimy się razem na modlitwie, Pan Jezus obiecuje nam swoją obecność i dołączenie do naszej modlitwy. A jeśli zgodnie o coś prosić będziemy, to zapewnia, że modlitwa będzie wysłuchana. Potwierdza to modlitwa Kościoła opolskiego o mój powrót do zdrowia.

Natomiast w aktualnej sytuacji społecznej szczególnego znaczenia nabiera apel Jezusa o gotowość do przebaczenia i pojednania. Tego dziś brakuje w rodzinach, w parafii, a nawet w klasztorach i prezbiterium. Jezus daje do zrozumienia, że zawsze musi nas być stać na to, by drugiemu przebaczyć. To wyraża owe „siedemdziesiąt siedem razy”. Będąc wielkim dłużnikami wobec Boga, nie możemy być nielitościwi w darowaniu win naszym bliźnim.

Drodzy Diecezjanie,

u początku Wielkiego Postu, gdy jak co roku – poprzez więcej pokuty, modlitwy i dobroci – podejmujemy trud nawrócenia ku odnowie przymierza z Bogiem, zwracam się do Was z gorącym apelem o podjęcie drogi ku odnowie naszego Kościoła, poprzez zaangażowanie każdego we wspólnotowy i misyjny sposób życia i funkcjonowania naszych parafii. Rozpocznijmy od realizacji podstawowych wskazań Jezusa, niejako sześciu zasad ku odnowie Kościoła i naszego życia rodzinnego i społecznego. Przecież bardzo potrzeba w naszym życiu więcej otwartości i uniżenia, wzajemnego umacniania się świadectwem wiary, wielorakiej troski o ubogich, wzajemnych napomnień, wspólnej modlitwy, przebaczenia i pojednania. Nikt tego za nas nie wykona. Owszem, Pan Bóg pomoże, sprawi, że zaowocuje nasz trud. Stale więc prośmy Ducha Świętego, by nam towarzyszył.

Dziękując raz jeszcze za uproszenie mi łaski ocalenia i powrót do zdrowia, proszę Was wszystkich o dalsze wsparcie duchowe. Módlcie się za całe nasze prezbiterium. W całym 2024 roku, który papież Franciszek nazwał „Rokiem Modlitwy”, poprzedzającym Jubileusz Odkupienia, prośby Boga z wielkim zaangażowaniem serca o liczne i święte powołania kapłańskie i do różnorakich posług w Kościele. Módlmy się też wspólnie w naszych domach, ciągle więcej, o wiarę w sercach młodego pokolenia. Na wszelkie trudy życia i starania o duchowy rozwój udzielam Wam wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

                        Wasz Biskup

                       † Andrzej Czaja

 

 

 

Spowiedź przed Wielkanocą

Okazja do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania w Wielkim Tygodniu:

          Wielki Poniedziałek - od 17:00 do 17:55 (ks. Mateusz Zajdel)

          Wielki Wtorek - od 17:00 do 17:55 oraz od 19:00 do 20:00 (ks. Marcin Ogiolda)

          Wielka Środa – od 8:00 do 9:00 (ks. Tomasz Kornek), od 17:00 do 17:55 (ks. Paweł Stotko), oraz od 18:45 do 20:00 (ks. Paweł Chyla)

          Wielki Czwartek – od 16:00 do 17:00

          Wielki Piątek – od 8:00 do 8:55 oraz od 15:00 do 16:00

          Wielka Sobota – od 8:00 do 9:00

Wielkopostne Rekolekcje Parafialne

W Środę Popielcową, 14 lutego, rozpoczynamy nasze Wielkopostne Rekolekcje Parafialne zatytułowane „Żyć naPrawdę”, które potrwają do I Niedzieli Wielkiego Postu (18 lutego). Poprowadzi je ks. Tomasz Matyjaszczyk, zaangażowany w prowadzenie kursów ewangelizacyjnych, psychoterapii i warsztatów. Wraz z nim posługiwać będą świeccy ze Szkoły Ewangelizacji „Syn Dawida” w Żarach. Kazania tematyczne będą głoszone w ramach Mszy. Po Mszach wieczornych zapraszamy na spotkania rekolekcyjne dla wszystkich, pogłębiające temat dnia.

 

Szczegółowy program rekolekcji:

 

Środa Popielcowa – 14.02.2024 – „Życie na szali” 

7.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

8.00 Msza z kazaniem tematycznym

16.00 Msza z kazaniem tematycznym

17.45 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

18.30 Msza z kazaniem tematycznym

19.30 Spotkanie rekolekcyjne

              

 Czwartek  – 15.02.2024 – „Waga szczęścia”

8.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

9.00 Msza z kazaniem tematycznym

17.45 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

18.30 Msza z kazaniem tematycznym

19.30 Spotkanie rekolekcyjne

 

Piątek – 16.02.2024 – „Waga słowa”

8.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

9.00 Msza z kazaniem tematycznym

17.45 Droga Krzyżowa

18.30 Msza z kazaniem tematycznym

19.30 Spotkanie rekolekcyjne

                                       

Sobota – 17.02.2024 – „Waga serca”

7.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

8.00 Msza z kazaniem tematycznym

17.15 Adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi

18.00 Msza z kazaniem tematycznym

19.00 Spotkanie rekolekcyjne

 

I Niedziela Wielkiego Postu – 18.02.2024 – „Waga Ducha”

8.00 Msza z kazaniem tematycznym

10.30 Msza z kazaniem tematycznym

15.00 Gorzkie Żale

16.00 Msza z kazaniem tematycznym